Usługi spedycjne – warunki prawne
Świadczenie usług spedycyjnych przez polskie przedsiębiorstwa spedycyjne odbywa
się nie tylko na podstawie przepisów kodeksu cywilnego, ale także na podstawie Ogólnych
Polskich Warunków Spedycyjnych (OPWS) zatwierdzone w 1995 r. przez Polską Izbę Handlu
Zagranicznego, a zawierające pewne odchylenia od zasad kodeksowych. OPWS wzorowane w
pewnej mierze na wcześniej ustalonych analogicznych warunkach niemieckich (z 1927 r.),
nie są przepisami prawnymi, lecz obowiązują strony na mocy powołania ich w umowie. Jeżeli
strony nie ustaliły w umowie stosowania OPWS, to postanowienia ich obowiązują na zasadzie
zwyczaju handlowego. Postanowienia OPWS są zatem wiążące dla spedytora i jego
kontrahenta wówczas, gdy strony te nie zastrzegły wyraźnie w umowie innych warunków.
Dlatego też OPWS mogą być traktowane jedynie jako warunki umowne, proponowane
klientom przez przedsiębiorstwa spedycyjne. Nie można natomiast uważać OPWS za rodzaj
regulaminu w rozumieniu art. 385 kc. W myśl bowiem tego ostatniego przepisu regulamin
stanowi taki wzorzec umowny, który zostaje opracowany przez samą Stronę w granicach i
na podstawie szczególnego upoważnienia lub zatwierdzenia przez organy państwowe.
Tymczasem OPWS zostały wydane nie przez Stronę przyszłych umów (Spedytora), a przez
Polską Izbę Handlu Zagranicznego, i dlatego nie można ich uznać za rodzaj regulaminu, o
którym mowa w art. 385 kc. Jednocześnie wspomniany przepis nie zabrania opracowania i
posługiwania się przez uczestników obrotu wzorcami umownymi, nie przybierającymi postaci
regulaminów w rozumieniu kodeksu cywilnego. Wyodrębnienie bowiem w art. 384 i 385 kc
kwalifikowanych postaci wzorców umownych nie jest jednoznaczne z wykluczeniem
legalnego istnienia innych wzorców, takich jak np. wspomniane OPWS.
[Zbigniew Kwaśniewski, Umowa spedycji, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1979,
s.29–30.]
Na razie brak komentarzy.